Auteursarchief: Ruben Van Den Berg

Hoe ik de relatie met mijn stiefmoeder verbeterde met familieopstellingen

Gastblog door Mirjam van Biemen

Wat doe je als je voortdurend in conflict bent met een dierbaar familielid? Mirjam stond bijna op het punt het contact met haar stiefmoeder te verbreken toen ze een coach vond die gespecialiseerd was in familieopstellingen. Ze waagde een laatste poging om het contact te herstellen. Met succes.

 Ik ken haar inmiddels al veel langer dan ik mijn eigen moeder ooit heb gekend. Ik was acht toen mijn echte moeder stierf, maar mijn stiefmoeder was toen al in de familie. Niet veel later trouwde mijn vader met haar en kregen ze nog een zoon samen. Als kind schik je je in je lot. Je past je aan, stelt geen vragen en accepteert gewoon wat je voorgeschoteld wordt. Dat deed ik tenminste. Ook om te staande te blijven na de tragische dood van mijn eigen moeder.

Ik had me dan ook nooit echt verdiept in haar. In wie ze was of waar zij vandaan kwam. En waarom zou je ook als kind? Ze was er gewoon en zorgde voor ons. Punt. En daarmee was er gelukkig weer iemand die de moederrol op zich nam binnen ons gezin en daar was ik eigenlijk wel blij mee. We hadden dan ook meteen een klik toen ik haar voor het eerst ontmoette. De ergernissen kwamen veel later pas, zo rond mijn twintigste. Waarom dat gebeurde, wist ik toen niet, de irritaties leken zich eerder op een onbewust niveau af te spelen.

Toen ik twee jaar geleden begon te graven in het verleden van mijn eigen moeder en wat er precies was gebeurt met haar, kwam alles pas echt tot een kookpunt. Alsof ik toen pas besefte dat mijn stiefmoeder een heel eigen persoon was en ze niet in de verste verte op mijn biologische moeder leek. Dat zorgde voor verwarring bij me. Onbewust heb ik namelijk altijd wel een moederfiguur in haar willen zien, dus ergens vond ik dit besef ook wel een kleine deceptie. Toch viel er, met deze ontdekking, ook veel op zijn plek. De rol van moeder had haar immers nooit goed gepast, ze gedroeg zich altijd eerder als een vriendin van me altijd. En daarin zijn grenzen overschreden. Inmiddels weet ik, dat mijn woede vooral daar vandaan kwam.

Maar hoe moesten we nu verder? Allebei hebben we aan breken gedacht. Want ook voor haar was het een lijdensweg. Een stiefmoeder kan het namelijk nooit goed doen en heeft wat dat betreft een ondankbare taak op haar schouders genomen. Ze zal nooit kunnen tippen aan de echte moeder, hoe hard ze haar best ook doet. Zij was de strubbelingen dan ook goed beu. Maar breken is zo definitief. En onhandig in praktische zin, omdat je dan alle familieaangelegenheden moet skippen wil je elkaar kunnen vermijden. En het is niet leuk als je kinderen krijgt. Mijn kinderen zien haar echt als hun oma en zij mochten niet de dupe worden van ons conflict vond ik.

Ik besloot hulp in te schakelen van een coach en deze bleek gespecialiseerd in familieopstellingen. Ik had er wel eens van gehoord, maar van tevoren nooit bedacht om het in deze hoek te zoeken. En het was de spijker op zijn kop. Een familieopstelling is een intensieve, krachtige methode bedacht door de Duitse therapeut Bert Hellinger die helpt om inzicht te krijgen in de plek die we in onze familie innemen. Volgens hem vinden veel persoonlijke problemen en levensvragen hun wortels in de zogenaamde verstrikkingen van het familiesysteem. Want, of je het nu wilt of niet, je familie is het belangrijkste systeem waar je deel van uitmaakt. Opstellingen doe je meestal in een groep waarbij verschillende mensen familieleden representeren. Ik en de coach deden het echter één op één en gebruikten Duplo poppetjes  in een tafelopstelling om mijn systeem te ontrafelen. Dat maakte de sessies minder zwaar, maar heel speels en praktisch juist. Mijn stiefmoeder deed ook een aantal sessies met de coach op deze manier en uiteindelijk werd het hele traject afgesloten met een paar gezamenlijke gesprekken.

Het heeft tot verbluffende inzichten geleid voor ons beiden. Zo kwamen we erachter dat ik als kind veel te veel verantwoordelijkheid op mijn schouders heb genomen. Hierdoor heb ik al heel jong de pet van volwassene opgezet waardoor ik dacht haar steeds terecht te kunnen wijzen. Ook toen ik ouder was. Ik stelde me zeg maar steeds boven haar, ook, omdat ze me toch niet begrensde. Voor haar bleek dit echter onverteerbaar omdat ze, door mijn gedrag, weer aan haar eigen moeder moest denken die háár continu afwees als kind. Snap je m nog? Hierdoor reageerde ze op haar beurt weer vijandig naar mij en waren de rapen continu gaar. De oplossing zat hem voor mij in het opnieuw opzetten van de ‘kinderpet’ en vanuit die plek proberen te reageren. Dus aangeven waar mijn behoeftes liggen vanuit mijn positie als kind. Dat is immers, ook al ben ik nu volwassen, wél mijn plek binnen ons systeem, ook al is ze mijn stiefmoeder.

Voor ons heeft het in ieder geval geleid tot een nieuwe start in meer verbondenheid dan voorheen. Waar ik vroeger al op de kast kon zitten van één, in mijn ogen verkeerd geplaatste opmerking, lijken de emotionele verstrikkingen nu ver te zoeken. Er is meer helderheid en sprake van contact dat gezond aanvoelt. Dus we zien elkaar nog regelmatig, maar hebben het niet meer over bepaalde onderwerpen om gedoe te voorkomen. Dat alles is heel duidelijk afgebakend met behulp van de coach en werkt tot nu toe als een trein. Ook leerde ik om niet gebukt te gaan onder je lot, maar in plaats daar van te buigen voor je lot en alleen dat al vind ik een opsteker van onschatbare waarde.

Ook nieuwsgierig wat deze vorm van coaching voor u kan betekenen? Maak een afspraak met Cécile Schlangen van Het Familiehuis, u bent van harte welkom.

Hun scheiding, mijn leven

De titel van het boek dat ik aan het lezen ben, geschreven door Yolanda de Best. Volwassenen die hun verhaal delen over de impact van de scheiding van hun ouders op hun volwassen leven. Het boek lag eerst op mijn nachtkastje, maar het is, moet ik u bekennen, te zware kost voor het slapen gaan.

Schrijnende verhalen, ik word geraakt bij ieder interview. Veel eenzaamheid lees ik in de verhalen terug, kinderen die ineens de volwassen wereld in geslingerd worden. Gaan zorgen voor ouders, voor broertjes en zusjes. Die zich terugtrekken of juist rebels gedrag vertonen.
En ouders die niet weten waar ze het zoeken moeten als hun relatie verbroken wordt en geen oog meer hebben voor hun kinderen, ondanks dat ze denken dat dat wel zo is. Dat is overigens ook mijn ervaring in mijn praktijk Het Familiehuis waar ik ouders begeleid om weer de regie te pakken in hun leven.

Overleefstand
Allerlei overlevingsmechanismes komen langs. Van vechten, vluchten, verstijven. Van schieten in de slachtofferrol, het overkomt je, tot doorgaan en op je tanden bijten, niet opgeven, vanwege de kinderen. En dat je soms door je hoeven zakt en even niet meer weet hoe. Ook voor mij zelf als gescheiden moeder met 2 puberende kinderen heel herkenbare verhalen.

Als ouder ben je zo druk met overeind te blijven dat we het niet in de gaten hebben wat voor impact het heeft op de kinderen. Ik dacht dat wij de scheiding best aardig geregeld hebben, met onze toen 14 jarige zoon en 11 jarige dochter. Maar wat zegt mijn dochter van inmiddels 17 jaar over het ‘samen eten’ dat we in het begin wekelijks deden? ‘Mam, de spanning was vaak om te snijden en Jochem en ik waren blij dat we konden gaan afwassen en de muziek heel hard aan konden zetten in de keuken’. Wij, hun pa en ma, maakten ‘nette’, maar vileine opmerkingen naar elkaar in hun bijzijn over bijvoorbeeld aankomende ouderavonden of financiën. We waren meer met elkaar bezig dan met hen, terwijl we het samen eten voor hen deden….

Toen had ik geen idee dat dat zo’n impact heeft gehad op hen. En er zat in het samen eten ook telkens een sprankeltje hoop: ‘zouden papa en mama dan toch nog bij elkaar komen’? Daar spraken ze over als broer en zus op hun kamer, weer met harde muziek aan om de sfeer die in hun huis hing buiten te sluiten. Zij vluchten weg in de muziek en hadden gelukkig elkaar. Ze hebben zich daarover nooit uitgesproken naar mij, en ik heb er niet naar gevraagd. Ik moest alle zeilen bijzetten om overeind te blijven. En als ik dus het boek van Yolande de Best lees, ben ik zo weer 6 jaar in de tijd terug.

Loyaal aan beide ouders
Wat me opvalt is dat de kinderen in de meeste gevallen loyaal blijven aan hun ouders. Zij staan ook in de overleefstand. Wat vertel je nou over dat leuke weekend bij mama als papa eenzaam op de bank zit? Of zoals een jongentje van 7 die zich verzoend had met het komen en gaan van de vriendjes van zijn moeder: ‘ik noem alle vriendjes van mama ‘Bob’, dan kan ik me niet vergissen. Zij gaan allemaal, maar ik blijf’.

Leer van de ervaringen van de jongeren van Villa Pinedo
Wat er in de kinderen omgaat tijdens en vooral ook na de scheiding als het leven van alledag weer terug komt?
‘Villa Pinedo’ geeft jongeren van gescheiden ouders een plek om hun ervaringen te delen. Het is een internetplatform met veel goede tips van jongeren aan elkaar en vooral aan ouders.

ScheidingsCafé Villa Pinedo poster 17 novemberIn Amsterdam organiseren we samen met Villa Pinedo op dinsdagavond 17 november een scheidingscafé waar jongeren van Villa Pinedo hun verhaal doen. Wil jij ook een beter contact met je kinderen en sta je open voor tips en adviezen van ‘ervaringsdeskundigen’?
Kom dan naar het scheidingscafé op 17 november 2015, in café Belcampo in de Hallen in Amsterdam. Inloop 19.00 uur, aanvang 19.30 uur. En neem vooral een vriend, zus of de grootouders van de kinderen mee. Kijk voor aanmelden op www.scheidingscafé020.nl

Nieuwe Stap Blog Het Familiehuis

Cécile Schlangen november 2015

De mores van je gezin van herkomst

Ze komen afzonderlijk van elkaar binnen in mijn praktijk Het Familiehuis. Hij, begin veertig, is ruim op tijd en heeft een eigen bedrijf. Zij, eind dertig, moest nog even langs de bibliotheek en komt te laat. Ze komen praten over hoe ze de scheiding aan hun jonge kinderen gaan vertellen.

Ze zijn al negen jaar bij elkaar en hebben twee zonen van 6 en 4 jaar. Hij heeft het opgegeven om haar te overtuigen om het toch met elkaar te proberen. Zij trekt zich terug en bespreekt haar twijfels over de relatie niet meer met hem. Ze is moe. Hij geeft aan hoe het hem raakt dat ze onbereikbaar is. Hij wordt er nu verdrietig van, eerst was hij vooral boos en onmachtig dat hij haar niet kon bereiken.

Als ik hen hoor zie ik een vader en een moeder die het beste met hun kinderen voor hebben, maar die enigszins ‘allergisch’ op elkaar reageren. Ik benoem hoe ze elkaar gevangen houden. Dat herkennen ze. Ze hebben alle communicatiepatronen al doorlopen: van de ‘protestpolka’ (de een zoekt de ander op, de ander weert de een af), naar ‘zoek de boef-dans’ (ze zoeken elkaar beiden op, verwijten en beschuldigen elkaar, luisteren niet meer naar elkaar) naar de ‘ijzige-stilte’ (daar zijn ze beiden gestopt met praten en leven ze in hetzelfde huis langs elkaar heen).

Als ouders aangeven dat ze allergisch op elkaar reageren, is dat voor mij als oudercoach een teken om te onderzoeken wat er onder die allergie zit. Zolang daar niet bij stilgestaan wordt, kunnen we wel proberen om tot redelijke afspraken te komen over de zorg van de kinderen, hoe te gaan wonen en de financiën te regelen, maar het merendeel van die afspraken sneuvelen als ze bij mij over de drempel stappen.

Dus ik vraag vader en moeder of ze hieruit willen komen in het belang van hun zonen. Ze kijken elkaar voor het eerst aan. Ja, dat willen ze. Ben je dan bereid om terug te kijken waardoor je telkens zo geraakt wordt door de ander? Er komt een stortvloed aan voorbeelden waarin ‘de ander’ van alles niet goed doet in de ogen van de een. Ik laat het even gaan om voldoende aangrijpingspunten te hebben waar ze elkaar zo gevangen houden.

Tafelopstelling over de geschiedenis
Dan vraag ik vader waar hij dat zo van kent, dat hij zo de touwtjes in handen wil hebben. Hoe was dat vroeger bij jou thuis, met jouw vader en moeder? Vader begint aarzelend te vertellen, over de ziekte van zijn vader, zijn moeder die het gezin eigenlijk niet in haar eentje kon trekken. Dat zijn oudste broer met ruzie al vroeg uit huis werd geplaatst. Dat hij als jongste voor zijn ouders is gaan zorgen, dat het thuis eigenlijk niet veilig was en zeer onrustig.  Dat er eigenlijk geen oog voor hem was. Als hij zijn verhaal vertelt plaats ik zijn vader en moeder op tafel met een duplo-poppetje en voor de ziekte van vader een ander figuurtje. Voor hem zet ik een klein jongetje neer die hard is gaan werken om in die dynamiek overeind te blijven. Ik plaats het jongenspoppetje op een witvlakje en zelfs op een blokje om aan te geven hoe hij als jongentje heeft geprobeerd de regie te pakken. Hij is van zijn kind-plek afgegaan en heeft voor zijn ouders én broers gezorgd, terwijl hij de jongste was. Dat is twee keer een plekverwisseling. Hij heeft als kind niet anders kunnen doen dan wat hij deed. Dat was voor het jongentje van toen de beste optie om in die gezinsdynamiek overeind te blijven. Zijn instinctieve beweging in die stress-situatie was voor anderen gaan zorgen en hart te gaan werken.

En dan draai ik het jongentje van toen om en laat hem naar zijn ‘volwassen man’ kijken in zijn gezin van nu met zijn vrouw en hun twee zonen.
Hij herkent meteen wat hij daar doet. En ziet waar zijn vrouw hem zo op kan raken. Het doet namelijk nog zo’n pijn als er zoveel onrust in het gezin is. Het raakt op het gemis aan veiligheid en rust van vroeger.

Ook moeder kijkt terug naar haar gezin van herkomst. Moeder is de oudste en heeft nog twee broers en een zusje. Haar ouders waren heel druk met de zaak, de kwekerij en hadden eigenlijk geen tijd voor de kinderen. Moeder is al vroeg uit huis gegaan en heeft een tijdje weinig contact met haar ouders gehad. Ze heeft zich heel eenzaam in haar puberteit gevoeld en kon dat gevoel eigenlijk niet onder woorden brengen. Ik plaats ook voor haar een meisjes duplo-poppetje en benoem haar instinctieve beweging van zich bij stress terugtrekken en zich heel eenzaam voelen. Het eenzaam voelen komt telkens terug, het is bijna een soort moeras waar ze in terechtkomt. Daarvoor plaats ik het meisje van toen op een rondje.

En dan draai ik het meisje van toen om en laat haar naar haar ‘volwassen vrouw’ kijken in haar gezin van nu met haar man en hun twee zonen.
Ook zij herkent wat ze doet en waar haar beweging van zich terug trekken vandaan komt. Het doet zoveel pijn als ze het gevoel krijgt dat ze er niet toe doet, dat de ander druk is met het bedrijf. De   eenzaamheid van het pubermeisje is voelbaar aan tafel.

Blog3

 

Dit was een eerste gesprek met deze vader en moeder. Ze konden de dynamiek uit elkaars gezin van herkomst zien en horen en snapten veel beter van zichzelf waardoor ze soms zo geraakt werden door de ander. En hoe dat onbewust meespeelt in het maken van afspraken over de scheiding. Daar zit  ook de sleutel: te herkennen wat er meespeelt van je eigen geschiedenis en daar bewuster mee omgaan. Want als je allergisch reageert, dan zit dat kleine jongentje of meisje van toen, onbewust aan het stuur. Dat was toen voor het kleine kind de beste optie om te doen.

De volgende stap is te leren herkennen waar in de gesprekken over de scheiding deze onbewuste instinctieve bewegingen plaatsvinden.  Als je herkent waardoor je zo geraakt wordt, kan je ook een keuze maken om het anders te gaan doen. Het gaat erover dat je in staat bent uit te spreken wat je behoefte is.  Vader in deze heeft behoefte om de regie te hebben, moeder wil rust en het zelf uitzoeken. Daarin zijn ze beiden loyaal aan wat ze thuis geleerd hebben. De mores van het gezin van herkomst.  En hebben ze het al aan de kinderen verteld? Dat hebben ze nog even uitgesteld. Eerst de eigen emoties weer in beheer nemen, om straks de kinderen een gezamenlijk verhaal te vertellen.

Wil je als ouder weer aan het stuur van je eigen leven zitten? Durf jij terug te kijken naar je gezin van herkomst en  je instinctieve beweging leren herkennen? Ik ga bij Het Familiehuis graag met je in gesprek.

Nieuwe Stap Blog Het Familiehuis
Cécile Schlangen oktober 2015

Communicatie over de kinderen met je ex? Dat is TOPSPORT

blog2

Inzicht is eerste stap
Hoe doe je dat? Overleg met je ex-partner over de kinderen? Waar loop je tegenaan?

Het is heel lastig om met je ex-partner te communiceren zonder in oude emoties te vervallen.
Ouders die uit elkaar zijn kunnen gevangen raken in negatieve communicatiepatronen. Ze zijn vaak niet in staat om helder na te denken als ze in de ‘oude groef’ komen. Niet de ander is de vijand, maar het patroon is

de  gezamenlijke vijand. Als je je manier van communiceren verandert kan je de kinderen weer centraal zetten.

In mijn praktijk van Het Familiehuis werk ik met ouders die het graag anders willen doen, maar blijven hangen in over en weer verwijten of proberen elkaar te overtuigen van het eigen gelijk. Hoe dat anders aan te pakken? Wat helpt is dat je inzicht krijgt in de manier waarop je als ouders nu met elkaar communiceert.

Er zijn drie basispatronen (dansen) waar ouders in gevangen kunnen raken en die de ouderschaps-relatie steeds onveiliger en uitzichtlozer maken:

  1. Protestpolka: opzoeken – afweren
  2. Zoek de boef dans: opzoeken – opzoeken
  3. Verstijf- & vluchtdans: afweren – afweren

ProtestPolka: Opzoeken – Afweren
A zoekt B op per mail, telefoon, SMS, App of in levende lijve en wil B iets duidelijk maken. B weert af, laat niks van zich horen. In dit geval zal A zich niet gehoord voelen en proberen B alsnog te bereiken met de boodschap. Dat kan uiteindelijk leiden tot een telefoon- of berichten-kanonnade. Hoe meer A tracht B te bereiken, hoe meer B afstand neemt en uiteindelijk een relationele muur opbouwt en de telefoon uitzet. A protesteert heftig tegen het gebrek aan verbondenheid, B trekt zich terug en drukt zijn impliciete kritiek uit door middel van stilzwijgen.

Zoek de boef dans: Opzoeken – Opzoeken
In het tweede patroon ontstaan er verwijten over en weer. A wil iets duidelijk maken aan B en B overtuigen terwijl B op het zelfde moment iets wil duidelijk maken aan A en juist A wil overtuigen van zijn/haar gelijk. En omdat zowel A als B zich niet gehoord, erkend en begrepen voelt worden de verwijten steeds heftiger en de bijbehorende gevoelens steeds wanhopiger. Deze patronen escaleren. Over en weer vallen A en B elkaar aan. Het startsein voor dit reactiepatroon is dat we ons bezeerd voelen en we de grip kwijt raken. Dan kunnen we het best in de aanval gaan en zijn A en B elkaar aan het overtuigen van het eigen gelijk.

Afweren – Afweren
Het derde patroon is dat A het opgeeft en geen contact meer opneemt en B ook afweert en achter een relationele muur blijft zitten. Beiden sluiten zich op in hun eigen verdedigingstoren en in hun eigen waarheid waarin de ander de dader en men zelf het slachtoffer is. Deze Verstijf- & Vluchtdans uit zich door een ijzige stilte. De ouders hebben de dansvloer verlaten. Ieder weert af en trekt zich terug achter de muur om de afwijzing niet te voelen.

Niet alleen de ouders zitten gevangen in deze ‘destructieve’ patronen, ook de kinderen raken erdoor in de knel. Zij zitten gevangen in het midden en kunnen geen kant op. En dat is echt schadelijk voor hun ontwikkeling.

Slot & Sleutel
Herkennen in welk patroon je met elkaar gevangen zit is de eerste stap in het stoppen ermee. Je ziet vaak dat mensen naarmate ze langer gescheiden zijn van de protestpolka of de ‘zoek de boef’ dans in de ijzige stilte terechtkomen. Ogenschijnlijk lijkt het dan ‘rustig’, maar ondertussen zijn de kinderen de boodschappers en lopen tussen mama en pappa op eieren.

Hoe vervolgens te stoppen met zo’n patroon waar de kinderen én ook de ouders de dupe van zijn?
Geen gemakkelijke opgave: dat is topsport en vraagt dat je als ouder kijkt wat er voor de kinderen nodig is én waar je emoties vandaan komen als je communiceert met je ex.

De snelste weg naar de toekomst is binnendoor: herkennen waardoor je zo geraakt wordt. Jezelf de vraag te durven stellen waardoor je op slot gaat en je niet meer rationeel kan overleggen met de andere ouder. En daar ligt ook de sleutel: hoe dan je eigen emoties in beheer te nemen?

Wil je als ouder ook je eigen slot leren herkennen en je eigen sleutel weer vinden?
Ik ga bij Het Familiehuis graag met je in gesprek

Bronnen & afbeelding
Kinderen uit de knel, J. van Lawick en M.Visser
Houd me vast, S. Johnson

Communicatie met school over de scheiding?

blog1Als moeder van een zoon van eenentwintig en een dochter van inmiddels zeventien, is het een zoektocht geweest hoe de scholen te informeren over onze scheiding. Wanneer vertel je wat in het belang van je kind?
We zijn nu 6 jaar geleden gescheiden en in het begin waren we zelf de weg kwijt, laat staan dat we verstandige gesprekken met de mentor op de middelbare school of de juf van de basisschool konden voeren over wat het betekende voor onze kinderen.
Wat, wanneer en vooral hoe informeer je de school van je kinderen als je in een scheiding ligt of gescheiden bent? Ik heb zelf ervaren dat het best lastig is. Vooraleerst schaamde ik me dat het ons niet gelukt was om onze relatie stand te houden. Voor veel mensen kwam het als een verrassing, zo ook toendertijd bij de juf van de 8-ste groep van onze dochter. In welk stadium vertel je dan op school dat er een scheiding op handen is?
Ik heb daarbij altijd onze kinderen voor ogen gehad. De thuissituatie is zeker voordat we uit elkaar gingen een half jaar erg gespannen geweest, wat zijn weerslag op school had. Onze zoon van veertien jaar had er ogenschijnlijk geen last van. Toch hebben we zijn mentor gebeld en ook in het 10-minuten gesprek kwam het op tafel wat het voor hem betekende.
Geen gemakkelijke gesprekken moet ik u zeggen, want we wisten soms zelf niet hoe de volgende fase in onze scheiding eruit zou zien. Uitgangspunt was dat er bij wijzigingen in wonen we de school informeerden en ook als er signalen waren dat er bij de kinderen iets speelde.

Het Familiehuis
Bijzonder is het dat ik het afgelopen voorjaar vanuit Het Familiehuis met een werkgroep voor een twintigtal basisscholen in Amsterdam een ‘scheidingsprotocol’ heb opgezet. Vanuit mijn eigen ervaringen kon ik de andere kant van de tafel goed informeren waar je als ouder tegenaan loopt.

Wat is een scheidingsprotocol?
Een scheidingsprotocol biedt leerkrachten houvast, zodat ze kinderen net even extra kunnen ondersteunen en begeleiden die thuis met de scheiding van hun ouders te maken hebben. Niet dat de leerkracht in de hulpverlenersrol terecht komt, juist niet. Maar wel dat de juf weet dat het kind op de donderdagmiddag na schooltijd naar vader toegaat, of dat school weet dat de ouders beiden het gezag hebben en beiden recht hebben op informatie over de ontwikkelingen van hun kind.
Ook voor de 10-minuten gesprekken is het van belang om heldere kaders te hebben en die 10-minuten te focussen op de ontwikkeling van het kind. Ik ken schrijnende situaties waar ouders niet in staat zijn om die gesprekken samen te voeren. Of ouderavonden waar de kinderen aan één van de ouders vragen of vader of moeder alsjeblieft weg wil blijven, bang dat ze zijn dat er op school een ruzie ontstaat tussen de ouders.
Het streven van de school is om in scheidingssituaties neutraal te blijven en op een positieve manier met beide ouders contact te onderhouden over de dagelijkse gang van zaken en de ontwikkeling van het kind. In het eerste ouder-gesprek in het begin van het schooljaar staan scholen die werken met een scheidingsprotocol o.a. stil bij de thuissituatie van de kinderen en de mogelijke gevolgen van de scheiding op de ontwikkeling van de kinderen.
Voor leerkrachten een hele nieuwe dynamiek waar ze op een integere manier mee willen omgaan in het belang van de kinderen. Een scheiding heeft onherroepelijk een impact op de kinderen. De mate waarin ze daar last van blijven ondervinden heeft te maken met de manier waarop de ex-partners er als gezamenlijke ouders voor hen kunnen zijn.
Met een scheiding kan de ontwikkeling van kinderen stagneren en van alles op slot gaan, maar ouders kunnen ook de sleutel zijn dat de kinderen zich goed kunnen ontwikkelen. Dat is en blijft ook voor mij en mijn ex een voortdurend afstemmen in het belang van onze kinderen. We zijn gestopt als partners, maar doorgegaan als ouders!

Ben je zoekende hoe je de school van je kinderen informeert over jullie scheiding? Neem dan contact met me op, ik verken graag samen met je/jullie hoe dat aan te pakken.

Blog Nieuwe Stap Augustus 2015 Cécile Schlangen Het Familiehuis